Η αξία του χρυσού, ήταν πάντα σημαντική και διαχρονική. Τα τελευταία χρόνια ο χρυσός έπαψε να είναι τόσο δημοφιλής και αντικαταστάθηκε στην προτίμηση του κοινού από την πλατίνα ή όπως είναι ευρύτερα γνωστή-τον λευκόχρυσο.
     
Όμως αυτή η περίοδος αφάνειας για τον χρυσό έχει παρέλθει και πλέον επανήλθε δριμύτερος για να κατακτήσει και πάλι τους λάτρεις των κοσμημάτων.

Η ιστορία του χρυσού είναι πολύχρονη και στην Ελλάδα συνδέεται με την ιστορία των κοσμημάτων η οποία πάει μέχρι και 6,000 χρόνια πίσω.

Τα πρώτα κοσμήματα κατασκευάστηκαν κατά την Παλαιολιθική εποχή και η κατασκευή τους αναπτύχθηκε κατά την Νεολιθική. Κατά την πρώιμη αυτή περίοδο κατασκευής κοσμημάτων χρησιμοποιούντο μόνο λίθος, κόκαλο, πηλό και όστρακο.

Αργότερα, το κόκαλο και ο λίθος, αντικαταστάθηκαν από το χαλκό, ενώ οι έλληνες κατασκευαστές κοσμημάτων, δανείστηκαν στοιχεία από τους Ανατολίτικους λαούς, όπως τους Αιγυπτίους και τους Φοίνικες, τα οποία όμως προσάρμοσαν στην δική τους αισθητική και παράδοση.

Σύντομα ένα πρωτοεμφανιζόμενο μέταλλο θα ξεχωρίσει ανάμεσα σε όλα τα άλλα, λόγω της λαμπρότητας του χρώματος του, της πλήρους ανθεκτικότητας του, της ομορφιάς του.

Το μέταλλο αυτό δεν είναι άλλο από το χρυσό, που ρωτοχρησιμοποιήθηκε στην Ελλάδα κατά την Μέση και Ύστερη Εποχή του Χαλκού.  Ένα από τα γνωστότερα  Κοσμήματα της εν λόγω περιόδου, είναι το ζεύγος των μελισσών από τον Χρυσόλακκο στα Μάλλια

Τα βασικότερα κέντρα κατασκευής χρυσών κοσμημάτων, ήταν αρχικά η Μινωική Κρήτη από όπου και προέρχεται το ως άνω κόσμημα, και αργότερα κατά την Ύστερη εποχή του χαλκού, οι Μυκήνες. Θαυμάσια δείγματα της Μυκηναϊκής χρυσοχοίας είναι τα κοσμήματα που βρέθηκαν στους Ταφικούς Κύκλους των Μυκηνών.

Μεγάλη ανάπτυξη η τέχνη κατασκευής χρυσών κοσμημάτων γνώρισε κατά τα Ελληνιστικά χρόνια όπου ο χρυσός συνδυάζεται με πολύτιμους λίθους, κάτι που δίνει μία ακόμη πιο όμορφη εμφάνιση στα κοσμήματα.

Κατά την Βυζαντινή περίοδο η τέχνη της χρυσοχοϊας εξακολουθεί να ανθεί και προστίθενται στα κοσμήματα παραστάσεις θρησκευτικού περιεχομένου.

Σήμερα πλέον, το κόσμημα και ιδιαίτερα το χρυσό κόσμημα, έχει αποκτήσει μία ξεχωριστή θέση τόσο για τις γυναίκες αλλά και για τους άνδρες. Αποτελεί σύμβολο πολυτέλειας αλλά και γούστου και καλαισθησίας.
       
Ειδικότερα το δακτυλίδι από τα αρχαία χρόνια έδειχνε την σημαντική θέση του προσώπου που το φορούσε και γι αυτό τον λόγο κάθε σημαντικό πρόσωπο, άρχοντας ή αρχηγός κ.λ.π, έπρεπε να φορά το δακτυλίδι του.

Κατά τους χριστιανικούς χρόνους, το δακτυλίδι έγινε αντικείμενο προσφοράς από τον άντρα στη γυναίκα κατά τους αρραβώνες τους και συμβόλιζε την δέσμευση τους για την τέλεση του γάμου.
       
Αργότερα στο απλό δακτυλίδι προστέθηκε και το πετράδι το οποίο έδειχνε πιο έντονα την αγάπη μεταξύ των μελλονύμφων.

Στην Κύπρο το δακτυλίδι δεν αποτελούσε σύμβολο του αρραβώνα. Όμως λόγω της επίδρασης  των δυτικών εθίμων, απέκτησε και στην Κύπρο την μορφή που έχει σήμερα-είναι δηλαδή το σύμβολο της δέσμευσης μεταξύ του άντρα και της γυναίκας, καθώς και της αγάπης που μοιράζονται και τους οδηγεί στο γάμο.